Blog firmowy

Za oknem zima nie odpuszcza. Co prawda dzisiaj świeci słońce, ale mróz ścina kałurze i o powrocie wiosny możemy pomarzyć. Do wakacji jeszcze dużo czasu i zimnych, a może i szarych dni. Dlatego myśl moja ku wspomnieniom minionych wakacji podąża. A jest co powspominać.

Zazwyczaj w okolicach 1 sierpnia jestem w Warszawie by napawać się atmosferą miasta wspominającego sierpniowe dni 1944 roku. Nie tym razem. Jeżdżąc po w-wie i okolicach zobaczyłem billboard z zaproszeniem do odwiedzenia świata Słowian i Wikingów na wyspie Wolin. Słowianie, nasi przodkowie o których tak nie wiele wiemy podziałali na mnie jak magnes. Postanowiłem udać się w podróż w czasie, w towarzystwie MagdaLinki.

Po dotarciu i zakwaterowaniu się  na wyspie Wolin jak najszybciej udaliśmy się do skansenu znajdującego się przy moście prowadzącym do miasta. Kupno biletów zajęło nam chwilkę i ........ Stanęliśmy w bramie Słowiańskiego grodu ze zdziwionymi minami. Zaskoczenie było duże. Przenieśliśmy się w czasie. Gród zapełniali słowianie oddający się czynnościom życia codziennego tamtej epoki.

Poniżej kowal i tkaczka pracujący przy pomocy narzędzi identycznych z historycznymi odpowiednikami.

Pogoda była wspaniała, może aż za bardzo. Nie wiem czy jeszcze pamiętacie ale upał w sierpniu nie odpuszczał. Chodziliśmy po całym grodzie zaglądając do chat w których mieszkali Słowianie. Na łóżkach leżały skóry któymi zapewne przykrywali się w chłodne noce. A półki były zapełnione przedmiotami codziennego użytku. Super. Nie spodziewałem się że tak nam się spodoba że spędzimy tam dwa dni. Gród jest całkiem spory i w naszych wędrówkach dotarliśmy na brzeg zalewu Szczecińskiego. W dali zobaczyliśmy łodzie Słowian które zbliżały się do pomostów.

Piękne, ręcznie wykonane łodzie majestatycznie sunęły w stronę nadbrzeża. Nasz podziw wzrósł kiedy zobaczyliśmy je z bliska. Te misternie rzeźbione dzieła sztuki zasługują na podziw i uznanie dla ich twórców. Jeżeli zostały wykonane prymitywnymi (z naszego punktu widzenia) narzędziami to podziw jest tym większy.

Chodząc po osadzie zaczęliśmy zastanawiać się kim są ci ludzie. Postanowiliśmy porozmawiać z tubylcami. Okazało się że są to Polacy, Ukraińcy, Białorusini którzy w ramach naukowgo projektu żyją tak jak ich przodkowie. W większości studenci, ale i profesorowie (sądząc po wieku niektórych Słowian) oddający się z przyjemnością swojej słowiańskiej pasjii.

Na całym terenie znajdują się różne warsztaty dawnych zawodów. Są ludzie wytapiający żelazo, tkaczki, garncarze, ludzie plotący kosze i inne przedmioty z trawy, czciny i wikliny(nawet nie wiem jak się nazywa taki zawód). Wszyscy oni z chęcią pokazują tajniki tych zawodów zapraszając do tworzenia razem z nimi. Można wywiercić dziurkę w bursztynie przy pomocy wiertarki zrobionej z patyków i sznurka, można spróbować sił w garncarstwie urabiając glinę na obrotowym kole garncarskim. Można wiele. Nie będę opisywał wszystkiego tylko zaczęcę was do odwiedzenia tego miejsca.

Ciekawostką jest to że są tam całe rodziny z małymi dziećmi. Takimi jak na tym zdjęciu. Co prawda nie sprawdzałem czy noszą pampersy czy lniane pieluszki ;). Generalnie nie ma tam za dużo wspólczesnych przedmiotów. To naprawdę fajne miejsce dla zagonionych w pułapkę kredytów i innych zobowiązań współczesnych ludzi. Można odetchnąć historią i pobyć jej częścią. Ciekawostką jest  że w ramach tego projektu jego uczestnicy odżywiją sie jak wiele wieków temu. Na miejscu można zjeść wędzone ryby i podpłomyki. Ponieważ byliśmy głodni zakupiliśmy pięknie uwędzone rybki i pieczone na blasze podpłomyki. Co do podpłomyka to moje zdanie na jego temat nie jest najlepsze. Podobny w smaku do niczego. Moze nie znali soli ? Natomiast rybka była że ho! ho !

Na zakończenie tej podróży w czasie dodam że w tym roku też tam pojadę. Mało tego bo odwiedzę też zjazd wikingów który odbywa się tydzień po Świecie Słowian. Podobno wikingowie przypływają z Danii na drewnianych drakarach. Napadają na gród i ogólnie łupią, krzywdzą i grabią ;) Mam nadzieję że Światowid lub jakiś inny słowiański Bóg chroni swoich wyznawców przed oddziałami barbarzyńców z pólnocy.

Krzysztof Zygzak Chojnacki

Zdjęcia Magdalena Linke